شایان عزیز

بیا و برکه ای شو تو این کویر بی آب

دلم اسیر درده اسیر دردی خاموش

نذار بشم تو خشکی تو خستگی فراموش

دلم می خواد که دریا بجوشه از صدامون

تو گوش ابرا پر شه صدای خنده هامون

دلم می خواد که بارون حدیث عشق ما شه

قصه ی ما لالایی برای بچه ها شه

تو قطره های شبنم تو گریه های مریم

برای زخم هر گل تویی دوا و مرهم

تو آفتابی تو پاکی تو خنده ی سلامی

تویی عطوفت عشق عزیز قصه هامی

تو خشکی تن من یه دنیا غم اسیره

اگه بباری شادی دوباره جون می گیره

تو خشکی تن من ببار و خشک رو تر کن

گلای باغچه هامو از عاشقی خبر کن