شایان عزیز

عجب ای دل عجب دل ساده بودی

اسیر چنگ یک دیوانه بودی

عجب جهدی به جهل خویش کردی

مرا رسوا و خود پروانه بودی

چه شب هایی که او آسوده در خواب

تو چون دیوانگان شب زنده بودی

جمال خویش را با رنگ آراست

تو از شرم و حیا آواره بودی

چه شب هایی که او در بستر خویش

تو بر گرد جهان مستانه بودی

غنوده در بر اهوی دیگر

تو از بهرش پی پیمانه بودی

نبودش عشق تو او را پشیزی

تو اندر فکر خود افسانه بودی

عجب ای دل عجب دل ساده بودی

اسیر چنگ یک دیوانه بودی

عجب بازیچه ای در دست بی مهر

عجب دلخوش به این بیگانه بودی

                                                      ((  امیرگشتاسب ))