وقتي كه برگـــــــــی رو زمين می افته

حس ميكنم گـــــــــريه ی بی صـــداشو

حس ميكنم چی می گذره تو قـلـــبش

وقتی می بينه مـــــــــرگ لحظه هاشو

آخـــــــــه منم يه برگ خــــــشک و زردم

كه بی صدا يـــــه عـــــــــمره گريه كردم

وقتی با چشمــــــام می بينم كه يك برگ

سيلی بی جا می خوره از تگـــــــــرگ

پــــا ميزاره خـــــــــزون به باغ دلـــــم

باز كــــلاغا سر می دن آواز مــــــرگ

يـــــــخ ميزنه تو سينه قلب خونم

آخــــــه من ازتبـــــــــار اين خزونـــــــم

وقتی كه پـــــرپر می شه گل تو گلدون

خالی از کبوتر ها آسمون

غبار بغضم تو گلو میشکنه

ابر چشام دوباره میشه بارون

کبوتر دلم بفکر کوچ

برای من زندگی سرد و پوچه

من سكوت خويش را گم كرده ام
لاجرم دراين هيا هو گم شدم
من كه خود افسانه ميپرداختم
عاقبت افسانه مردم شدم
اي سكوت اي مادر فرياد ها
تو كجايي تا بگيري داد ما