شایان عزیز

دوان دوان تا لب چشمه رسیدم نشانه ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی

من همه جا پی تو گشته ام از مه و مهر نشان گرفته ام

بوی تو را ز گل شنیده ام دامن گل از آن گرفته ام

تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی

دل من سرگشته ی تو نفسم آغشته ی تو

به باغ رویاها چو گلت بویم بر آب و آیینه چو مهت جویم

تو ای پری کجایی

در این شب یلدا ز پی ات رویم به خواب بیداری سخنت گویم

تو ای پری کجایی

مه و ستاره درد من میدانند که همچنان پی تو سرگردانم

شبی کنار چشمه پیدا شو بیا ز اشک من چو گل واشو

تو ای پری کجایی