شایان عزیز

آسیمه سر رسیدی از غربت بیابان

دل خسته دیدمت از آزار خیس باران

وامانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی

من خود شکسته از خود در فصل نا امیدی

در برکه ی دو چشمت نه گریه و نه خنده

گم کرده راه شب رو سرگشته چون پرنده

من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم

پیدا نمیشدی تو شاید که مرده بودم

من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم

چشم تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم

در خلوت سرایم یکباره پر کشیدی

آنگاه ای پرنده بار دگر پریدی