گلی چیدم ز بوستانی برای یار مه رویم

که گوید آنچه را باید بگویم من به محبوبم

میان راه با آن گل بگفتم زینت صحرا

بگوازحال و روزمن به آن زیبای بی همتا

بگواز مهرو ازعشقی"که ازاومن به دل دارم

که دنیا را برای او" وبی او"هیچ نشمارم

صداقت پیشه وارانه ندارم ریگ در کفشم

قسم برجان او دارم که آن را نیک تر دانم

در این افکار شیرینم گل زیبا ندا سر داد

که ای یارب زاین مردم"هزاران داد وصد فریاد

مرا بی خانه مان کردی که سازی آشیانه خویش

عجب بیراهه ای اکنون گرفتی پیش روی خویش

برای آنچه میخواهی کسی را زیر پا مگذار

مکن آبادی خود را به هر ویرانه ای بر پا

 

                               (( بابا شایان ))