شایان عزیز

بر رخ زیبا گلی در بوستان

شاد بود و با تبسم گفت:سلام

بر تو ای مهمان نواز نیک نام

گل بگفتا نازنین خوش آمدی

چون نفس از بهر جانها آمدی

بی قرار دیدنت این بوستان

لطف داری بر تمام دوستان

ای عزیزه نو رسیده از سفر

گو بدانم از کجا داری خبر

با اسیر خسته از بند زمین

باز گو از آنچه دیدی نازنین

قطره گفتا ای ز دردم بی خبر

داد از هجران و آه بی ثمر

از سفر با شوق میگویی سخن

چون لباس عافیت داری به تن

این سفر از بهر من چون زهر بود

بهترین شهدش همین برگشت بود

در فراغ دوری دریا و رود

سوختم تنها گواهم باد بود

درد ما ای گل تو میدانی ز چیست

این همه آشفته حالی بهر چیست

تا که هست چیزی ندانیم قدر او

آن زمان قدرش بدانیم نیست او

گر به ذات خود قناعت داشتیم

اینچنین اندوه و غم کی داشتیم

                                                              بابا شایان