شایان عزیز

بیا ای نازنین من که تا شانه زنم مویت

ببوسم آن رخ زیبا کشم دستی به ابرویت

ز عطروبوی تو مستم که این آغاز بیداریست

ز گرمای وجود تو رها گشتم ز بیتابی

فدای چشم زیبایت که ما را کرده سید خویش

مبادا سید خود جانا رها سازی ز دام خوش

                                              بابا شایان