شایان عزیز

ای که در روز غم اندوه من        

گشته ی هر دم بسی همراه من

من تو را با غصه و اندوه خویش        

کرده ام دمساز این افکار خویش

من بجز زجر و جفا ندارم توشه       

ای که  بوده کوله بار تو پر از مهر وفا

من از آن ترسم که روزی شادی تو کم شود        

شادیت با غصه  و اندوه من فانی شود

من تو را گفتم که از ما دور باش        

از غم و درد دل ما دور باش

تو به من گفتی که مشتاق غمی        

عاشقی بر عشق خود جان می دهی

من به تو گفتم که عشق شادی و شور آورد همی        

ای دریغا عشق با من غصه ها می آورد ولی

تو بگفتی عشق و شادی قصه است        

اصل عشق ای دوست با غصه کامل است

تو نشستی پای من تا وقت مرگ       

تا که گشتی عاقبت سلطان من

                                                                         بابا شایان