شایان عزیز

با که گویم از غم و اندوه خویش        

با که گویم از عذاب درد خویش

با که گویم قصه ی اندوه را        

با که گویم دوری محبوب را

با که گویم من در این شهر غریب        

از تمام دوستان دل فریب

تا که آگاه باشد از حال من        

تا شود  سرمشق این احوال من

در تمام این زمین مهری نبود        

پس بگویید معنی دنیا چه بود

من در این دنیا غمم اندک نبود        

شادیم صد بدتر از اندوه بود

ناگهان یاری به فریادم رسید        

دست پاکی روی غمهایم کشید

ناگهان دنیای من یک برگ خورد       

هر چه غم در دفترم بود خط خورد

ناگهان دنیای من معنی گرفت        

رنگ قلبم رنگ آزادی گرفت  

معنی عشق و وفا را یافتم        

هر چه غم بود در دل" دور انداختم

با همان محبوب گشتم هم سخن       

تا که آزاد گردم از دام بند

ای دریغا این خوشی طولی نداشت        

پشت شادی های من غم جا گذاشت

در یکی از روزهای شاد من        

او بداد پیغام تلخی سوی من

او بگفتا قصد رفتن کرده است        

قصد رفتن سوی غربت کرده است

هر چه من گفتم به او ای خوب من        

از مه شبهای تارو سرد من

با وجود تو چنین تابنده ام    

در فراغت شمع نا پاینده ام

هرچه من گفتم دگر سودی نداشت       

جز سفر کردن دگر راهی نداشت

پس برفت و باز من تنها شدم       

باز هم ،هم بستر غم ها شدم

آه جانم این چنین است قصه غم های من        

پس برایت می سرایم این سخن

رفتی با رفتند جان داده ام        

تا جهان باقیست به تو دل داده ام