شایان عزیز

آینده ی ما دورتر از آینه بینی ست 

ما هر چه دویدیم، به جایی نرسیدیم

ای باد! سر انجام تو هم گوشه نشینی ست 

از خاک مرا برد و به افلاک رسانید

این است که من معتقدم؛ عشق زمینی ست 

یک لحظه به بخشایش او شک نتوان کرد

با این همه تردید ، در این باره یقینی ست 

شادم که به هر حال به یاد توأم، اما

خون می خورم از دست تو و باز غمی نیست...

                                                                              فاضل نظری